21 Eylül 2012 Cuma

Özgüven ve Umut

Dün Fenerbahçeli taraftarlar 80 dakikası keyifli, eğlenceli, son 10 dakikası ise kabus gibi bir maç izledi. Peki ne oldu da taraftarın son yarım saatinde şarkılar söylemeye başladığı, 2-0’dan sonra 3’e, 4’e götürülebilecek maç berabere bitti. Ben bunu dünkü maç için tek şeyle açıklayacağım: Takımdaki özgüven eksikliği…
Aykut Hocayı sene başından beri çıkardığı 11’lerle ben dahil çoğumuz eleştirdik. Ancak dün çıkan 11 bence çok doğruydu. Kalabalık, sert orta sahayla direnci arttırıp oyunun merkezinde rakibe hakimiyet kurmak asıl amaçtı. Çıkan ilk 11 bunu sağlamaya yönelikti ve maçın genelinde bunun başarıldığını söylemeliyim. İlk yarı ve ikinci yarı sonundaki panik, geçen seneden beri devam eden geriye çekilme hastalığı takımdaki özgüven eksikliğinden kaynaklanıyor. Bunları halletmemiz gerekiyor acilen. Bir galibiyet çok şeyi değiştirecekti. Ama olmadı. Hepimizi çok üzen de işin bu tarafı oldu ne yazık ki..


Dün maçtan sonra sosyal medyada v.s genel eleştiriler, yaptığı değişiklikler sebebiyle yine Aykut Hoca’ya yoğunlaştı. Peki dün Aykut Hoca ne değişiklikler yaptı? İlk değişiklik Cristian... Alex hafta sonu 90 dakka sahada kaldı. 60’tan sonra iyice oyundan  düşmeye başladı. Alex’i çıkarmanız gerekiyor. Yerine daha dirençli ofansif özellikleri de olan bir orta saha alacaksınız oyuna. Peki yedek kulübesinde kim var? Cristian,Stoch,Semih,Bienvenu... Futbolla ilgili 100 kişiye sorsak dürüstçe cevap verildiği takdirde çoğunun dünkü maç şartlarında Cristian’ı tercih edeceğini düşünüyorum. Semih ya da Stoch diyenler de olacaktır. Ama bence doğru tercih hafta sonu 90’da gol atarak morallenmiş Cristian’dı. İkinci değişiklik Bienvenu… Sow bilindiği gibi sakatlıktan çıktı. Maç boyunca çok etkili olamadı. 70’den sonra ileride hiç top tutamamaya başladı. Sow’u değiştirip hem ileride topu tutan hem de defans arkasına koşu yapabilecek bir forvete ihtiyacınız var. Aykut Hoca Bienvenu’yu aldı. Bence yine dünkü maç dahilinde futbolcu özelliklerine bakıldığı zaman o da yanlış bir tercih değil. Sakatlıklar sonucu eldeki buydu sonuçta.
Oyuna giren Bienvenu ve Cristian “kendilerinden bekleneni verebildi mi?” sorusuna vereceğimiz cevap ise kocaman bir “hayır” olacak maalesef. Özellikle Bienvenu’nun dünkü maç itibariyle Fenerbahçe’deki kredisini büyük ölçüde tükettiğini söylememiz gerekiyor. Oyuna pas yapsın orta sahanın direncini arttırsın diye alınan Cristian ise pas tercihlerinde çok hata yaptı kendinden bekleneni hiç veremedi.


Bazı şeyleri çok çabuk unuttuğumuz, değersizleştirmeyi çok sevdiğimiz için dün nasıl bir takımla oynadığımızı hatırlatmak isterim. Marsilya an itibariyle Fransa liginde 5’te 5’le lider… Fransa lig tarihinde uzun süredir böyle bir başlangıç görülmedi. Lyon’un o altın senelerinde bile böyle bir sezon başı istatistiği yok. Fenerbahçe elit liglere baktığımız zaman dün Avrupa’nın en formda takımlarından biriyle oynadı. Maçtan bir gün önce köy takımı, süper ligde küme düşer denilen Spartak Moskova’nın Barcelona’da nasıl bir maç oynadığını da herkes görmüştür sanıyorum.

Evet Fenerbahçe dün büyük bir fırsat kaçırdı. Gurubun diğer maçı da berabere bittiği için liderlik için büyük bir avantaj yakalanabilirdi. Ama olmadı. Bu maçtaki artıları eksileri görüp önümüze bakacağız. Eksilerden başlayalım. Öncelikle en büyük sorun öz güven... Takımın ligde şampiyonluğu,Avrupa’da başarıyı yakalayabilecek bir potansiyele sahip olduğunu hissedeceği değerli bir galibiyete ihtiyacı var. Gol yedikten sonra takım çok panik yapıyor. Oyundan tamamen kopuyoruz. Dün 83’te ilk golü yedikten sonra takım tamamen dağıldı. Aykut Hoca’nın buna yoğunlaşması gerekiyor. Takıma maç önü,maç sonu konuşmalarıyla daha fazla güven aşılamalı. Dünkü maçtan bağımsız yaptığı değişikliklerle artık bir hastalık haline gelen takımın psikolojik olarak geriye çekilmesini engellemeli… İkinci bir konu özellikle Bekir’in olduğu maçlarda defansta pas yapma hastalığı... Bekir’in defansta ince işlere girmemesi gerekir. Dün bu hastalık nedeniyle çok gereksiz top kayıpları yaptık aynı GS Süper kupa maçındaki gibi.
Artılara geçecek olursak, MİY maçının ilk yarısını ve  dünkü maçı baz aldığımızda ben Meireles-Topal uyumunu çok beğeniyorum. Sezon başında acımasız eleştirilen Topal son 1 aydır takımın en iyisi konumunda. Meireles’in gelişiyle daha da rahatladı.Oyunun kalbi ve sezon başından beri Fenerbahçe’nin en çok eleştirdiğimiz bölgesi  orta saha olduğu için bu uyum geleceğe umutla bakmamı sağlıyor. Alex sorununun heykel açılışıyla tamamen bittiğini söylemiştik ve 2 maçtır Alex’in saha içi pozitif görüntüsü oyundan çıkarken Aykut Hoca ile tokalaşmaları sorunun bittiğinin belgesidir. Sow’un sakatlıktan çıkmış olması, güçsüzlüğü ve Kuyt’un yokluğu dün ofansta bizi zorladı. Onlardan birinin bu orta sahayla "sağlamken" oynaması ve Krasic’in dönüşü ofansif etkinliğimizi arttıracaktır.


Son söz olarak kötü sonuç sonrası antrenörün, futbolcunun eleştirilmesi dünyada ve Türkiye’de değişmez bir gerçek olmasına rağmen dün akşam itibariyle “oyuncu değişikliği odaklı” acımasız Aykut Kocaman eleştirisini kabul etmiyorum. Aykut Hoca’nın dediği gibi bu ülkede teknik direktör takımı kurulmasına izin verilmiyor. En ufak fırsatta sallıyoruz hocaya... Ben dün saha içine baktığımda Aykut Kocaman’ı sezon başından beri eleştirdiğimiz oyuncu tercihi hatalarından arınmış gördüm. Saha içinde böyle devam ettikçe Aykut Hoca, Fenerbahçe taraftarı ondan desteğini eksik etmemeli ve onu rahat bırakmalı. Ancak Aykut Hoca’da maç öncesi ve sonrası yaptığı açıklamalarda bahsettiğimiz öz güven problemine eğilmeli ve geçen seneki gibi lider vasıflı konuşmalarını arttırmalı.

Fenerbahçe bu gruptan öyle yada böyle çıkacaktır. Fenerbaçeliler gönlünü ferah tutsun. Ben Meireles transferi sonrası oluşan kadro çeşitliliği ve Alex sorununun tamamen bitmesi nedeniyle enseyi karartacak bir tablo görmüyorum.

Twitter: cihanbaykal

"Kocaman" Hatalar

Bu yazıyı bu sabaha bırakmamın sebebi sinirle değil, daha sakin bir kafayla yazmak istememdi. Marsilya karşısında öyle yada böyle 2-0 öne geçmiş bir takımın bu maçı kazanamaması bence skandal. BENCE yapılan çok bariz hatalar var. Madde madde bakalım.


  1. Aykut Kocaman, Mehmet Topuz'u sezon başından beri sağ forvet gibi oynatıyor. Top Fenerbahçe'deyken, gözleriniz Topuz'u aradığında forvetin yanında görüyorsunuz. Topuz teknik bir oyuncu değil. Gücüyle, fiziğiyle, şutuyla varolan bir adam. Forvete yakın oynatmak tek kelimeyle İNTİHAR. Eski görevi, sağda Gökhan'a ve ortada Topal'a yakın oynamaktı. Buna dönülmediği sürece hem Topuz aşırı yorulur, hem Gökhan eskisi gibi etkili olamaz, hem de sağ kanat işlemez. Bu çok net. Tartışılmaz derecede net.
  2. Pasa dayalı bir sistem oluşturmak istiyor Aykut Kocaman. Oluşturabilir sorun yok. Ama bu pas oyunu DEFANSTAN BAŞLAMAZ. Barcelona, Real Madrid değilseniz başlamaz. Pepe'niz, Ramos'unuz, Pique'niz olmalı. Teknikleri "Sıfıra yakın" Bekir İrtegün'le, Gökhan Gönül'le pas yaparak çıkacağım derseniz, rakiplerin ekmeğine yağ sürersiniz. Defansta pas yapmanın Fenerbahçe'ye HİÇBİR FAYDASI YOK! Aksine kaptırılan toplarda çok zararı oluyor.


Cihan Baykal bana Mersin İdmanyurdu maçında, oyuncuların 90 dakikadaki ortalama duruş yerlerini gösteren yukardaki tabloyu yolladı. Allah aşkına biri bana söylesin. Pas yapmak isteyen takımın ortasahasında sadece 2 adam olur mu? Ne işi var Topuz'un Kuyt'ın yanında? Ne işi var Stoch'un, Topuz'un stoperlerin kucağında? Topal defanstan topu alıyor, pas verecek adam arıyor, kafasını kaldırıyor, gördüğü tek kişi Meireles, onun da başında 3 tane rakip ortasaha var. PAS YAPACAK TAKIM 4 KANAT, 2 FORVET İLE OY-NA-MAZ! Nokta.
    4. Benim söylemekten dilimde tüy bitti ama yine söyleyeceğim. Artık başkan mı iner soyunma odasına, ne olur bilemem ama birisi futbolcuların ve hocanın FENERBAHÇE GOL ATTIKTAN SONRA GERİYE ÇEKİLME SENDROMUNA SON VERSİN! Fenerbahçe çok büyük bir takım. GERİYE ÇEKİLEMEZ!! Bu kaçıncı maç? 2-0'ı yakalamışsın, rakip pes etmek üzere, sen geriye çekiliyorsun. Rakibe davetiye yolluyorsun bana goller at diye. Yaptığın değişiklerle de altın tepside sunuyorsun puanı Marsilya'ya.
   5. 2-0 öndesin. Alex çıkıyor, Cristian giriyor. Daha önce 50 kez söyledik. Cristian'ı Alex'in yerinde KOŞSUN diye alırsan Cristian "Alex gibi oynayacağım" diyerek koşmuyor. Asıl tehlikesi ise futbolculara psikolojik olarak geriye çekil diyorsun istemeden. 2-0 önde olan takım hücumcu çıkarıp defansif adam almaz. Hiçbir büyük takım yapmaz bunu.
       Son dakikalar. Baskı yiyorsun. Golü yemek üzeresin. Adamlar kanatları arı gibi kullanıyor. Sağlı, sollu. Caner'i çıkarıp 1.67'lik çelimsiz Stoch'u sola alıyorsun. Marsilya'ya "Daha iyi kullanın kanatları da daha rahat gol atın" diyorsun resmen. "Hava toplarınız için de iyi olur hem" diyorsun rakibe.

Sonuç olarak Aykut Kocaman sezon başından beri yanlış bir düzende gidiyor. Fenerbahçe'den -bu düzen değişmediği sürece- hiç umudum olmadığını söylemiştim. Hala da umudum yok. Süreç beni haklı çıkarmaya devam ediyor. 2-0 öne geçtiği maçları bile kazanamaz hale geldi Fenerbahçe. Ben sürekli aynı şeyleri söylemekten yoruldum, umarım Aykut Kocaman ve ekibi de yaptıkları hatalardan artık yorulmuştur.



20 Eylül 2012 Perşembe

Analiz: Manchester United vs Galatasaray

 
 
Maç öncesinde Galatasaray taraftarları arasında karışık duygular hakimdi. Çünkü Şampiyonlar Ligi, en son 2003-2004 sezonunda görülmüştü. 3. Fatih Terim dönemine kadar geçen kabus gibi sezonların ardından gelen şampiyonlukla, bütün Galatasaraylıların hasretle beklediği gün gelmiş, "maksadı İngilizler gibi toplu halde oynayıp Türk olmayan takımları yenmek" olan camia, yeniden futbolun zirvesindekilerin arenası Şampiyonlar Ligi'ndeki yerini almıştı.

Rakip Manchester United, stad da Old Trafford olunca, her ne kadar rakibin gücü göz korkutsa da, ister istemez herkesin aklına 1993'teki 3-3'lük maç ve takımın o dönem için mucize sayılabilecek performansı geliyor; umutlar yüksek tutuluyordu. ne de olsa Galatasaray adının olduğu her yerde umut vardı.
Fatih Terim maç öncesi demeçlerinde, futbol kimliğine uygun olarak, futbolcularına "çatır çatır" mücadele edip oyunlarını oynamaları talimatını verdiğini belirtiyor, umutları daha da yükseltiyordu.

Maçın başlamasıyla birlikte takım gerçekten de defansa çekilip kontraatak futbolu oynamak yerine, önde basıp baskılı bir futbol oynamaya çalışacağının sinyallerini verdi. İlk dakikalarda Umut Bulut'un, tıpkı Fenerbahçe ile oynanan süper kupa finalinde yapmış olduğu gibi, rakip ceza sahasında top kapmak üzereyken düşürülmesi takımın ofansif mentalitesinin bir göstergesiydi. Ne yazık ki maçın hakemi Wolfgang Stark'ın bu pozisyonu es geçmesi de kendisinin vereceği hatalı kararların bir göstergesi oluyordu.

Tomas Ujfalusi'nin sakatlığı sonrası ayyuka çıkan defansif zaaflar yüzünden Terim böylesi bir taktiği seçmişti. Uyum sorunu yaşayan defansın zaaflarının ortaya çıkmasını engellemek adına, nispeten daha uyumlu olan hücum bölgesinde topu tutarak Old Trafford deplasmanında şansını yükseltmeyi hedeflemişti.

Ancak, yayıncı kuruluşun yorumcusu Reha Kapsal'ın da defalarca belirttiği gibi, "rakip Manchester United" olunca, ne kadar önde basılsa da rakibin tamamen durdurulması çok zordu. Görevin zorluğu ile defansın rakibe ısrarla basma çabaları sonucu erken bir gol yendi. Gol pozisyonu incelendiğinde defans yapan oyuncuların, ikiye bir yapan oyuncuları takip etmek yerine hamleler ve yatarak müdahalelerle rakibi durdurmaya çalıştığı görülebilir. Bu defans anlayışı gol pozisyonu için "heyecan" ve "hata" olarak düşünülse de maç boyunca defansif tercihlerin aynı şekilde yapılması bunun da Fatih Terim tarafından verilmiş bir taktik olabileceğini gösterdi.

Yenen gol her ne kadar moralleri bozsa da, maçın gidişatı açısından golün bir çok olumlu etkisi oldu. İlk olarak Fernando Muslera'nın Micheal Carrick'le karşı karşıyayken yapmış olduğu hareket sonucu Carrick kendini yere bıraksa Muslera kırmızı kart görecek ve penaltı golü ile maç o noktada bitecekti. Ancak Carrick fair play ödülüne layık bir hareketle bir adamlık dersi vererek, kendisine yapılan faule rağmen ayakta kalarak golü attı. Ne yazık ki bizim takımlarımızda bu mentalitede oyunculara pek rastlanamıyor.

Golün ikinci olumlu yanı ise rakibin öne geçme psikolojisiyle hücumu daha az düşünmesine yol açmasıydı. Bu sayede Galatasaray'ın, layıkıyla beceremediği defans oyunu yerine daha ofansif bir futbol oynamasına yol açılmış oldu.

Maç içerisinde Selçuk İnan alması gereken inisiyatifi alamadı. İyi mücadele etti ama oyunu açacak kilit ara paslarını gönderemedi. Bunda rakibin sahayı çok iyi parselleyip boş alan bırakmaması bir numaralı etkendi. Buna rağmen Galatasaray bir duran top, bir kanat organizasyonu, bir de kontraatak olmak üzere üç kritik gol pozisyonuna girdi ve bu pozisyonlarda direkler David de Gea'nın kalesini korumasına yardımcı oldu.

Hakan Balta'nın kanadı otobana dönmüş olmasına rağmen bu kanattan etkili ortaların gelmemesi ve Burak Yılmaz'ın çok gereksiz bir hareketle neden olduğu penaltıyı inanılmaz bir soğukkanlılıkla kurtaran Fernando Muslera, Galatasaray'ın son dakikaya kadar oyunun içinde kalmasını sağladı.

Bol göllü sona erebilecek maç, karşılıklı kaçırılan pozisyonlar ve hakem Wolfgang Stark'ın her iki takım lehine vermediği kararlarla 1-0 sona erdi. Galatasaray şansının biraz yardım etmesi halinde alabileceği puanı alamadan dönmek durumunda kaldı. Buna rağmen oynanan futbol tatmin edici ve umut vericiydi.

Ancak ilk Fatih Terim dönemindeki 0-0'lık Chelsea deplasmanı ve bu maçtaki güzel futbol sonrasında girilen hava neticesinde Ali Sami Yen'deki 5-0'lık hezimet unutulmamalı ve yola bu bilinçle devam edilmeli. Ki Fatih Terim o dönemki halinden çok daha olgun. Takımın dengesini en iyi şekilde sağlayacaktır.
 
Kişisel performanslardan değerlendirilmesi gerekenlerin en başında Semih Kaya'nın soyadı gibi performansı geliyor. Gol pozisyonundaki hamlesi ve diğer bir-iki pozisyondaki hataları dışında müthiş bir performans sergiledi. Bu çocuğa kaç kere "helal olsun" dediğimi sayamadım. Dany ile iyi bir uyum sergiledi. Bir çok pozisyonda kendisini topun önünde siper etti, Selçuk ve Melo'nun orta sahada yaptığı hataları telafi etti. Çizgisini bozmaması halinde bir Galatasaray efsanesi olma yolunda ilerliyor.

Madalyonun diğer yüzünde ise Burak Yılmaz var. Fizik gücüyle bir şeyler yapmaya çalışsa da ne yapmaya çalıştığı ne yazık ki anlaşılamıyor. Hamit veya Selçuk'un oyun zekasının dörtte biri kendisinde olsa dünyayı sallayabilecek bir potansiyeli var, ancak bu haliyle sahada amaçsızca koşturduğu izlenimi veriyor. Galatasaray ve üst düzey futbolda kalıcı olabilmesi için mentalitesini çok yukarıya taşıması gerekiyor. Doksan dakika sahada kalmasının tek nedeni Umut Bulut'un sakatlanması nedeniyle Elmander hamlesinin erkenden yapılmış olmasıdır.

Bunların dışında takımda fizik güç eksikliği göze batanlar Felipe Melo, Johan Elmander ve Hamit Altıntop. özellikle Melo'nun bu eksikliği zaman zaman oyundan kopup yatarak müdahaleler, topla üç rakibin arasına dalmak, zor pozsyonda elli metrelik paslar atmak gibi gereksiz hareketler yapmasına neden oluyor. Alternatifsiz olduğundan dolayı oynasa da kısa sürede toparlanmazsa, Terim takım içinde alternatifler arayacaktır.

Sol kanadın defansif zaafları geçen yıldan beri dillendirilse de Terim ısrarla Hakan Balta'ya güvenmiş ve bu bölgeye transfer yapmamıştı. Ancak bu maçta gün yüzüne çıktı ki hiç olmazsa üst düzey maçlarda bu bölgeye ekstra yardım gerektiren bir oyun planıyla sahaya çıkılmalı.
 
Sonuç olarak Galatasaray özlenen Şampiyonlar Ligi sahnesinde güçlü rakibi karşısında, yenilgiye rağmen, artıları ve eksileriyle umut veren bir performans sergileyerek ilk haftayı noktalamış oldu.